Viveroj

Mi jam parolis pri projekto de franca leĝo pri la protektado de aŭtorrajtoj en la Interreto. Ĉi tiu leĝo estas konata laŭ la nomo HADOPI (alta estraro por verko-dissendado kaj aŭtorrajto-protektado en la Interreto). Tiu leĝo verŝajne ne estas efektivigebla kaj estas tre diskutata.

Ĝi fakte estis akceptita en la Nacia Asembleo, sed poste malakceptita, kaj finfine reekzaminota.

Multaj homoj sendis al deputito retleteron, por klarigi al li, kial la leĝo HADOPI ne helpos artistojn kaj ne estas realisma. Interalie faris tion Jérôme Bourreau-Guggenheim, respondeculo pri reta servo de TF1 (la unua franca televidkanalo). Lia retmesaĝo ekestis sur skribtablo de TF1, kaj li estis eksigita.

En sia retejo, TF1 klarigas lian maldungon.

TF1 estas la sola aŭd-vida grupo, kiu lanĉis procedurojn pri piratado de siaj verkoj kaj por defendi francajn kreadon kaj produktadon, kaj la rajto-havantojn.

En tiu kunteksto, la ĝisostaj opinimontroj plurfoje publike esprimitaj, laŭ tiu rolo, de la respondeculo pri reta novigado de TF1, alkondukis la firmaon disiĝi de tiu respondeculo pro du kialoj:

• ili estas malaj al oficialaj deklaroj de la grupo TF1, publike favora al tiu leĝo;
• ili malkongruas kun liaj respondecoj ene de e-TF1, filfirmao de la grupo ankaŭ okupiĝanta pri la batalon kontraŭ la reta piratado.

“Plurfoje publike esprimitaj”? Miascie, li sendis unu retleteron, kaj retleteroj estas teorie privataj. Cetere, mi tute ne estas profesiulo pri leĝoj, sed la artikolo L1132-1 de la kodekso pri laboro malpermesas maldungi salajrulo pro (interalie) siaj politikaj opinioj.

Plie, en la retejo de TF1 oni povas komenti la novaĵon: multege da komentoj estis plurfoje forviŝitaj.

Tiu afero estas nekredebla. Kiam en forumoj, mi legas “La estraro volas regi nin, nia lando fariĝas diktatoreco”, mi opinias, ke homoj asertantaj tion troigas kaj estas iom paranojaj. Tamen ĉi-foje, mi demandas min, ĉu ili ne iom pravas.

Hodiaŭ mi kuiris kukon, nomata france far [faʁ], kaj bretone farz fourn ([faʁs fuʁn] se mi ne eraras). Ĝi estas recepto de Bretonujo.

Mi opinias, ke ĝi estas tre bongusta (fakte estas mia plej ŝatata kuko). Tiu recepto estas ankaŭ facila. Por fari ĝin, oni bezonas:

• 1 L da lakto,
• 250 g da faruno,
• 125 g da sukero,
• 4 ovojn,
• 400 g da senkernaj sekigitaj prunoj,
• buteron,
• rumon.

Ŝutu en salatujon sukeron kaj farunon kaj miksu ilin. Faru puton kaj rompu la ovojn en ĝin. Miksante, aldonu iom-post-iome la lakton. Se vi volas, vi povas aldoni unu aŭ du sup-kulerplenojn da rumo (du aŭ tri centilitrojn).

Antaŭvarmigu la fornon. Dume, ŝmiru la pladon per butero, kaj verŝu en ĝin la paston.

Kiam la forno estas varma, enfornigu la pladon dum kelkaj minutoj, kaj aldonu la prunojn. (Oni iom atendas, ke la fundo de la kuko malmoliĝos, por ke la prunoj ne tuŝu la pladon.) Baku dum duonhoro je 220 °C. (Mi ne estas absolute certa pri la kuirtempo, du kontrolu la kukon. Eble 40 minutoj necesos.)

Anstataŭ prunoj oni povas meti sekvinberojn (mia patrino eĉ foje faris far-on per pom-pecoj). Eble mi troigis metante 400 gramojn da prunoj (mi trovis aliajn receptojn, kiuj rekomendas nur 100).

Atendu ĝis la kuko malvarmiĝos, kaj frandu.

Antaŭhieraŭ mi iris al Bruselo (Belgujo) por vidi koncerton de la finna grupo Nightwish, kies muziko estas “simfonia metalroko”. Mi ŝatas ilin; ilia muziko plaĉas al mi kaj ne estas tro orelŝira, male al aliaj metalrokaj grupoj.

Tamen min ĝenis la bruo. Ĝi estis tiel laŭta, ke ĝi iom dolorigis miajn orelojn, kaj iom malhelpis min rekoni melodiojn. La drumo iufoje kaŝis la voĉon de la kantistino.

Kaj mi miris, kiam mi vidis la vendatajn T-ĉemizojn. Ili kostis po 30 €! Se vi ne kutimas je eŭroj: ĉi tio estas kostega. Mi antaŭe pensis: “Eble la T-ĉemizoj kostos 10 aŭ 15 eŭrojn.” Tute ne. Ili estis preskaŭ tiel kostaj, kiel la koncertobileto.

Malgraŭe mi ne bedaŭras, ke mi reale vidis kaj aŭdis ilin.

Franca magazino Le Tigre publikigis artikolon pri la privata vivo en Interreto. La redaktinto hazarde elektis nekonaton, serĉadis informojn pri li, kaj publikigis la trovaĵojn: lian laboron, lian lastan ferion, liajn eks-koramikinojn… Ĉiu, kiu volis, povis trovi tiujn informojn, ĉar li donis ilin (intence aŭ ne) en retejoj kiel Facebook kaj Flickr.

Ĉi tio estas timiga. Mi tute ne ŝatus, ke iu ajn povus scii tiajn faktojn pri mi. Tial mi ne ŝatas doni mian veran nomon en la reto, kaj tial mi ne aliĝis al Facebook (nu, mi ne aliĝis ĉefe ĉar mi ankoraŭ ne komprenis, pri kio tio utilas).

Oni plendas pri la plimultiĝo de kontrolkameraoj, kaj pri la surslipigo de informoj pri ĉiuj, sed aliflanke, homoj pli kaj pli publikigas sian privatan vivon per la Interreto. Ĉu tio ne estas paradoksa?